بررسي تأثير رهبري تحول‌آفرين بر نگرش‌هاي شغلي با ميانجي‌گري توانمندسازي روان‌شناختي

هدف از پژوهش حاضر مطالعه‌ي تأثير رهبري تحول‌آفرين بر نگرش شغلي با توجه به نقش ميانجي توانمندسازي روان‌شناختي است. پژوهش پيش رو از لحاظ هدف كاربردي است و از نظر روش، توصيفي از نوع همبستگي شمرده مي‌شود. در اين پژوهش ابتدا مدل نظري و فرضيه‌هاي بين متغيرها توسعه داده شد. سپس به كمك مدل معادلات ساختاري، فرضيه‌هاي پژوهش بررسي شدند. جامعه آماري تحقيق دانشجويان دانشگاه علوم انتظامي امين است. به اين منظور نمونه‌اي برابر با 165 نفر بر اساس جدول مورگان و با بهره‌مندي از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده به دست آمد. براي جمع‌آوري اطلاعات سبك رهبري تحول‌آفرين از پرسشنامه باس و اوليو (2000)، توانمندسازي روان‌شناختي از پرسش‌نامه اسپريتزر(1995)، رضايت شغلي كاركنان از شاخص توصيف شغلي (JDI) و تعهد سازماني از پرسشنامه آلن و مي ير(1990) استفاده شد، علاوه بر روايي محتوا از روايي سازه نيز استفاده شد و براي سنجش پايايي نيز از آلفاي كرونباخ بهره گرفته شد. آلفاي كرونباخ براي هر يك از رهبري تحول‌آفرين برابر با 0.79، توانمندسازي روان‌شناختي برابر با 0.80 و نگرش شغلي (تعهد سازماني برابر با 0.85 و رضايت شغلي برابر با 0.84) به دست آمد كه مبين سطح پايايي مطلوب پرسشنامه‌ها بوده است. نتايج به‌دست‌آمده از اين پژوهش نشان داد، رهبري تحول‌آفرين بر نگرش شغلي كاركنان تأثير دارد. همچنين نقش ميانجي‌گري توانمندسازي روان‌شناختي در ارتباط رهبري تحول‌آفرين با نگرش شغلي كاركنان به تأييد رسيد.