مقايسه‌ي ميزان مهارت‌هاي افزايش دهنده‌ي گرايش كارآفريني در نظام آموزش عالي ايران (مطالعه‌ دانشگاههاي شهر شيراز)

هدف پژوهش حاضر، مقايسه‌ي ميزان مهارت‌هاي افزايش دهنده‌ي گرايش كارآفريني در نظام آموزش عالي بوده است. اين پژوهش از لحاظ هدف، كاربردي و از نظر روش، توصيفي پيمايشي مي باشد. جامعه‌ي آماري پروژه 27969  استاد و دانشجوي سال آخر در رشته ها ودانشگاههاي مختلف شهرستان شيراز بوده است. در اين پژوهش، ابزار مطالعه‌ي ميداني شامل پرسشنامه و مصاحبه بوده و ويژگي‌هاي فني پرسشنامه نيز در دو بخش روايي و پايايي با استفاده از معيارهاي مختلف ارزيابي گرديده است. نمونه آماري 1367  نفر از اساتيد و دانشجويان سال آخر در رشته ها و دانشگاه‌هاي مختلف شيراز بوده است. براساس قانون نسبت تعداد نمونه براي هر گروه آموزشي تعيين و سپس پرسشنامه ها به صورت تصادفي ساده نظامدار در بين نمونه توزيع شده‌اند، در نهايت به منظور تحليل داده ها از نرم افزارهاي اس پي اس اس و اكسل استفاده گرديده است. يافته‌ها نشان داده‌اند كه ميزان گرايش كارآفريني در دانشجويان بسيار پايين بوده و از نظر پاسخگويان بهبود مهارت‌هاي خاص مي‌توانند در افزايش ميزان گرايش كارآفريني موثر واقع شوند، نتايج همچنين نشان داده‌اند كه وضعيت فعلي دانشگاه ها در زمينه‌ي مهارت‌هاي افزايش دهنده‌ي گرايش كارآفريني و عملكرد و اقدامات دانشگاه‌ها در زمينه‌ي بهبود اين مهارت ها بسيار ضعيف بوده و مقايسه‌ي نظر پاسخگويان در مورد اين مهارت‌ها با وضعيت فعلي دانشگاه ها در زمينه‌ي مهارت‌هاي مذكور و همچنين عملكرد و اقدامات دانشگاه ها در زمينه بهبود مهارت ها اختلاف معنا داري را نشان دادند.