نقد سازگاري نظريه اصالت وجود با معقول دوم انگاري مفهوم وجود

بسياري از فيلسوفان پيش از ملاصدرا وجود را اعتباري و معقول دوم مي‌دانستند؛ به اين معني كه داراي مابإزاي عيني و بالذات نيست. اگر در نظريه اصالت وجود، وجود عين تحقق و خارجي بودن است، مفهوم وجود ضرورتاً داراي مصداق يا مابإزاي عيني خواهد بود و به همين دليل نمي‌تواند اعتباري و معقول دوم به معناي پيش گفته باشد. در واقع بين اصيل بودن، منشأ آثار بودن و خارجي بودن وجود و نحوه دلالت مفهوم وجود به امور كه معقول اول يا دوم بودن آن را مشخص مي‌كند، رابطه‌اي برقرار است. ما نشان خواهيم داد بر اساس هر دو تعريفي كه از معقول‌هاي اول و دوم ارائه شده، مفهوم وجود در معنايي كه در نظريه اصالت وجود مد نظر است، معقول اول خواهد بود. بر اين اساس اصالت وجود، در بردارنده و ملازم با اين حقيقت است كه مفهوم وجود معقول اول است. مفهوم وجود معاني ديگري هم دارد كه به اعتبار برخي از آنها معقول دوم است.