تحليل و بررسي تطبيقي سيلان هراكليتوس، ثبات پارمنيدس و مثل افلاطون

وجودشناسي و مسئله هستي اصيل و غيراصيل از يونان باستان تاكنون همواره مورد بحث و بررسي فلاسفه بوده است. در ميان فلاسفه يونان، هراكليتوس، پارمنيدس و افلاطون بجهت نظريات خاصشان از اهميت خاصي برخوردارند. هراكليتوس معتقد به سيلان و تغيير دائم اشياء بود و منكر ثبات در هستي، اما پارمنيدس برخلاف او، منكر تغيير و معتقد به ثبات و تغييرناپذيري هستي بود. اين دو نظريه متضاد در نظريه مُثُل افلاطون تبلور و ظهور پيدا كرد و او با بهره¬مندي از آن دو نظريه و بكارگيري سيلان دائم هراكليتوس در جهان محسوسات و ثبات هستي پارمنيدس در عالم مُثُل، نظريه اختصاصي خود را سامان داد. نوشتار حاضر مسئله وجود را از منظر اين سه فيلسوف، مورد بررسي تطبيقي قرار داده تا هم¬سويي افلاطون با دو فيلسوف سلف خود را روشن و تبيين سازد. با تطبيق وجودشناسي اين سه فيلسوف يوناني، روشن شد كه ميتوان نظريه ثبات پارمنيدس (راه حقيقت) و نظريه وحدت هراكليتوس را با عالم مُثُل افلاطون تطبيق داد و نظريه سيلان هراكليتوس و راه گمان پارمنيدس با جهان محسوسات افلاطون، هم¬سويي و قرابت دارند.