مدل جديد غير ماهيتي جهت محاسبه كارايي واحدهاي تصميم گيري در حضور متغيرهاي انعطاف‌پذير

در ارزيابي كارايي نسبي واحدهاي تصميم گيرنده توسط مدل هاي كلاسيك تحليل پوششي داده‌ها ( DEA)، ماهيت داده‌ها از نقطه نظر ورودي يا خروجي بودن معلوم مي باشد. در مسائل واقعي داده‌هايي وجود دارند كه در مورد تعيين ماهيت آنها اختلاف نظر وجود دارد. برخي واحدهاي تصميم گيري براي حصول مقدار كارايي بالاتر آنها را به عنوان ورودي و بعضي ديگر خروجي در نظر مي گيرند، اين داده‌ها به متغيرهاي انعطاف‌پذير معروفند. مدلهاي متفاوتي در زمينه پارامتري و غيرپارامتري براي دسته بندي چنين داده‌هايي ارائه شده است. در اكثر مدلهاي ماهيتي(ورودي يا خروجي محور) ارائه شده جهت تشخيص ماهيت داده‌هاي انعطاف‌پذير، ماهيت هاي متفاوت از يك مدل مي تواند نتايج متفاوتي در تعيين ماهيت عامل انعطاف‌پذير حاصل كند. در مدل هاي غير ماهيتي نيز از مقدار  جهت انتخاب محدوديت اصلي و حذف محدوديت زائد بهره گرفته شده است، در اين مدل ها با انتخاب مقادير متفاوت براي مقدار  نتايج متفاوتي در تعيين ماهيت عامل انعطاف‌پذير، مقدار كارايي و بازده به مقياس واحد‌هاي تصميم گيري حاصل مي شود. به منظور رفع اين مسايل در  يك مدل بدون ماهيت پيشنهاد مي شود كه علاوه بر تعيين ماهيت متغير انعطاف‌پذير مي تواند خطاي محاسباتي و مشكلات ناشي از حضور M بزرگ را در مدل مرتفع سازد. مزيت هاي مدل پيشنهادي نسبت به ساير مدل ها با يك مثال تجربي مورد مقايسه قرار مي گيرد.