تحليل و نقد وحي‌شناسي دكتر نصر حامد ابوزيد از منظر علامه طباطبايي

Analysis and critique of the revelation of Dr. Nasr Hamed Abu Zayed from the perspective of Allameh

شناخت وحي به صورت عام و ماهيت قرآن به صورت خاص از بحث‌هاي بسيار مهم و ضروري است. به‌خصوص كه چيستي وحي در عصر جديد چالش‌هاي زيادي را در حوزة تفكر اسلامي به‌وجود آورده است. مقالة حاضر با رويكرد توصيفي‌ـ‌تحليلي و انتقادي‌ـ‌‌مقايسه‌اي به مسئلة چيستي وحي از ديدگاه علامه طباطبايي (قرآن‌شناس سنتي) و نصر حامد ابوزيد (قرآن‌شناس مدرن) مي‌پردازد تا همانندي‌ها و ناهمانندي‌هاي موجود ميان نظريات اين دو متفكر را يافته و آراي اختلافي را از ديدگاه علامه طباطبايي نقد كند. چراكه آراي اين دو متفكر در تقابل باهم بوده و مقايسة آن‌ها راه‌گشاي جست‌وجوگران در كشف حقيقت خواهد بود. علامه حقيقت وحي را از خود وحي مي‌فهمد. او قرآن را وحي الهي، معجزه، داراي عصمت و معناي ثابت مي‌داند. از نظر او حقيقت قرآن ازلي و قديم است. در حالي كه ابوزيد قرآن را امري انساني مي‌داند. او قرآن را حادث، كلام پيامبر و تاريخ‌مند و فرهنگي مي‌خواند كه معناي ثابت ندارد. از نظر او برخي باورها از فرهنگ عصر نزول در قرآن وارد شده كه در عصر حاضر منسوخ هستند.