تأثير نقش ميانجي گري پايداري سرمايه انساني بر رابطه بين افزايش ساعات كار و مسئوليت‌پذيري كاركنان

بدون شك، موفقيت سازمان‌ها مرهون بقاي آنهاست و اين بقا، مرهون حفظ و كاربرد صحيح نيروي انساني مولّد و كارآمد است. از جمله رويكردهاي غالب براي حفظ و نگهداشت منابع انساني رويكرد پايداري است. در اين راستا هدف پژوهش حاضر مطالعه نقش ميانجي گري پايداري سرمايه‌ انساني در تأثيرگذاري افزايش ساعات كاري بر مسئوليت‌پذيري كاركنان مي‌باشد. روش تحقيق توصيفي- پيمايشي است، جامعه آماري تحقيق حاضر شامل 360 نفر از كاركنان بانك ملت منطقه شمال­ غرب تهران مي­ باشد كه تعداد 186 نفر با استفاده از فرمول كوكران و با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شد. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه و براي بررسي فرضيه‌هاي تحقيق از تحليل عاملي تأييدي و مدلسازي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه:1- افزايش ساعات كار تا حد تعادل بر پايداري اثر مثبت دارد، اين فرضيه از مدل منحني‌الخط ارائه شده در ادبيات تحقيق حمايت مي‌كند؛ 2- اثر مستقيم پايداري نيروي انساني بر مسئوليت‌پذيري مثبت؛ 3- اثر مستقيم افزايش ساعات كار بر مسئوليت­ پذيري مثبت مي‌باشد. علاوه بر اين، فرضيه‌هاي 1 و 3 در حالت تعادل و توازن تأييد مي ­شود؛ بدين صورت كه افزايش بيش‌ از حد ساعات كار نهايتاً نتيجه منفي خواهد داشت.