اثر رهبري توزيعي و سرمايۀ روان‌شناختي بر تعهد به تغيير با ميانجيگري خودكارآمدي تغيير

اين پژوهش با هدف بررسي رابطه بين رهبري توزيعي و سرمايۀ روان‌شناختي با تعهد به تغيير با ميانجي‌گري خودكارآمدي تغيير در كاركنان دانشگاه محقق اردبيلي انجام شد. پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي از نوع همبستگي به روش معادلات ساختاري است. جامعه آماري پژوهش كليۀ كاركنان دانشگاه محقق اردبيلي بودند كه با توجه به جدول مورگان و با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس، نمونه‌اي به حجم 180 نفر انتخاب شد. براي جمع‌آوري دادهها از پرسشنامه رهبري توزيعي ايلمور (2000)، سرمايۀ روان‌شناختي لوتانز و همكاران (2007)، خودكارآمدي تغيير چن و همكاران (2001) و تعهد به تغيير تعهد مايرز و هرسكوتيچ (2002) استفاده شد. براي تجزيه‌ و تحليل داده ها از نرم‌افزار SPSS و روش‌هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و روش‌هاي آمار استنباطي (ضريب همبستگي پيرسون و آزمون كولموگروف اسميرنوف) و نرم‌افزار LISREL استفاده شد. نتايج تجزيه‌وتحليل دادهها نشان داد كه رهبري توزيعي با ضريب بتاي (0/18) و سرمايۀ روان‌شناختي با ضريب بتاي (0/71) بر خودكارآمدي تغيير اثر مثبت و مستقيم دارند و خودكارآمدي تغيير با ضريب بتاي (0/47) بر تعهد به تغيير كاركنان اثر مثبت و مستقيم دارند. همچنين نقش واسطۀ خودكارآمدي تغيير در رابطه بين رهبري توزيعي و هم سرمايۀ روان‌شناختي با تعهد به تغيير معني دار بود.