تبيين نقش خودكارآمدي در رابطه بين فرسودگي شغلي و توانمندسازي روان‌شناختي

هدف از اين پژوهش، بررسي تأثير خودكارآمدي و توانمندسازي روان‌شناختي معلمان زن در مقطع ابتدايي بر روي فرسودگي شغلي آنان بوده است. خودكارآمدي معلمان، نقش اساسي در تربيت و آموزش دانش آموزان دارد. هدف اصلي از توانمندسازي اين است كه مديران مغزهاي كاركنان را همانند بازوانشان به كار بيندازند. يك شغل رضايت‌بخش مي‌تواند به منبع نارضايتي تبديل شود و فرسودگي شغلي را به دنبال داشته باشد. روش پژوهش حاضر، توصيفي و از نوع همبستگي و به‌طور مشخص مبتني بر معادلات ساختاري بوده است؛ بدين منظور نمونه‌اي به حجم 325 آزمودني از بين معلمان زن مدارس ابتدايي منطقه تبادكان شهر مشهد در سال تحصيلي 96-1395 كه تعداد 2100 نفر گزارش شده است، با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شد. جهت جمع‌آوري اطلاعات از پرسش­نامه استفاده گرديد كه به روش انفرادي توسط آزمودني­ها تكميل و پايايي و روايي پرسش‌نامه‌ها بررسي شد. به‌منظور برازش مدل مفهومي و نيز آزمون فرضيات از نرم‌افزار ليزرل استفاده گرديد. نتايج نشان داد بين توانمندسازي روان‌شناختي و خودكارآمدي، رابطه مثبت و معناداري وجود دارد؛ همچنين بين توانمندسازي روان‌شناختي و فرسودگي شغلي رابطه منفي و معنادار و بين خودكارآمدي و فرسودگي شغلي نيز رابطه منفي و معناداري وجود دارد. ازاين­رو پيشنهاد مي ­شود سازمان‌هاي آموزش‌ و پرورش با روش‌هاي مختلف ايجاد و تقويت توانمندسازي روان‌شناختي و بالابردن سطح خودكارآمدي نيروي انساني خود بكوشند تا بتوانند فرسودگي را در بين نيروي انساني كاهش دهند.