بررسي ميزان توجه به مؤلفه‌هاي شهروندي جهاني در آموزش‌وپرورش ايران (مطالعه موردي اسناد بالادستي نظام آموزش‌وپرورش)

«جهاني‌شدن» شكل جديدي از شهروندي با عنوان «شهروندي جهاني» طرح كرده و موجب شده، نظام‌هاي آموزشي از طريق بازنگري سياست‌هايشان به دنبال آماده‌سازي دانش آموزان براي زندگي در جامعه جهاني و كسب آمادگي براي مواجه با مسائل و چالش‌هاي آن باشند. اين پژوهش با هدف تعيين ميزان توجه به ويژگي‌هاي شهروند جهاني در اسناد بالادستي نظام آموزش‌وپرورش ايران انجام شده است. روش تحقيق آن، «روش توصيفي» و از نوع تحليل محتوا و تحليل اسنادي بوده و جامعه آماري پژوهش نيز شامل اسناد بالادستي نظام آموزش‌وپرورش، از قبيل «سند تحول بنيادين آموزش‌وپرورش»، «قانون برنامه ششم توسعه»، «برنامه درسي ملي جمهوري اسلامي ايران» و «منشور حقوق شهروندي» است. براي گردآوري داده‌ها، از فهرست وارسي (چك‌ليست) محقق‌ساخته تحليل محتوا، بر اساس مؤلفه‌هاي آموزش شهروندي جهاني و مستخرج از ادبيات نظري و سوابق پژوهش استفاده شد و روايي اين ابزار توسط چند نفر از متخصصان اين حوزه تأييد و نيز مقدار پايايي با استفاده از «فرمول توافق درصدي نئوندروف» 80% به دست آمد. يافته‌ها حاكي از آن است كه به شهروند جهاني آن‌طور كه بايد و شايد توجه نشده و ضروري است سياست‌گذاران نظام آموزشي، توجه بيشتري به اين مقوله داشته باشند. چراكه حل مسائل جهاني مستلزم تحقق هم‌زمان عضويت، تأمين حقوق، تعيين وظايف و مسئوليت‌ها و تحقق مشاركت جهاني است كه صرفاً از طريق نهادينه شدن «شهروندي جهاني» به‌عنوان شهرونداني آگاه، فعال و مسئوليت‌پذير در اجتماع شهري و فراتر از آن، در جامعه ملي و جهاني، ممكن خواهد شد.