پژوهشي در تعامل بين اعتماد سازماني و سكوت سازماني كاركنان (مورد مطالعه: كاركنان و اعضاي هيئت علمي دانشگاه بوعلي‌سينا)

هدف: اين پژوهش با هدف بررسي رابطۀ اعتماد سازماني و سكوت سازماني كاركنان انجام شده است. روش:پژوهش از لحاظ هدف، كاربردي و از نوع توصيفي همبستگي است. جامعۀ آماري شامل 759 نفر از كاركنان و اعضاي هيئت علمي دانشگاه بوعلي­سينا است. اندازۀ نمونه مطابق با فرمول كوكران، 198 نفر برآورد شد و نمونه‌برداري به شيوۀ تصادفي طبقه‌اي متناسب صورت گرفت. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامۀ اعتماد سازماني پاين و سكوت سازماني موريسون و ميليكن استفاده شد. پايايي هر دو پرسشنامه با استفاده از روش آلفاي كرونباخ به ترتيب 91/0 و 92/0 محاسبه شد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها، از نرم‌افزارهاي SPSS.20 و LISREL.8.53 استفاده شد كه حاصل تحليلها در قالب شاخصهاي آمار توصيفي و آزمونهاي آمار استنباطي و مدل‌يابي معادلات ساختاري ارائه شده است.يافته‌ها: نتايج آزمون همبستگي پيرسون نشان داد كه بين اعتماد سازماني و ابعاد آن به استثناي بُعد نظارت و كنترل متقابل، با سكوت سازماني رابطۀ منفي و معناداري وجود دارد. همچنين بررسي شاخصهاي برازندگي، حاكي از آن بود كه مدل مورد استفاده در پژوهش از برازش قابل قبولي برخوردار بوده و منطبق بر مدل مفهومي پژوهش است. نتيجه‌گيري:ارتقاي اعتماد سازماني در بين كاركنان و اساتيد دانشگاه يكي از عوامل ضروري در ترغيب كاركنان به ارائۀ پيشنهادها و نظرات سازنده دربارۀ مسائل پيش روي سازمان است