بررسي اثربخشي درمان شناختي - رفتاري بر نااميدي و بي ‌لذتي دانشجويان مبتلا به افسردگي

هدف: هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي درمان شناختي رفتاري بر اساس پروتكل درماني آرون تي بك، بر نااميدي و بي‌لذتي در دانشجويان مبتلا به افسردگي بود. روش: پژوهش حاضر با روش كارآزمايي باليني تصادفي با دو گروه آزمايش و گواه، در مركز فوق تخصصي مغزواعصاب الومينا انجام شد. ابتدا مراجعه‌كنندگان با مصاحبۀ تشخيصي باليني و استفاده از آزمون افسردگي بك(نمرات بالاتر از 20) به صورت تصادفي در دوگروه آزمايشي و گواه قرار داده شدند و همزمان آزمون نااميدي بك و آزمون بي‌لذتي اسنيس هميلتون از آنان گرفته شد. پس از طول درمان، مجدد هر سه آزمون گرفته شد و با آزمون اف. تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: بررسي ميانگين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون دو گروه آزمايشي و گواه در سه متغيّر سطح افسردگي، نااميدي و بي‌لذتي، نشان دادكه سطح كلي افسردگي و نااميدي كاهش يافته، ولي احساس بي‌لذتي در سطح معنادار كاهش نداشته است. نتيجه‌گيري: در دانشجويان افسرده‌اي كه علامت نااميدي شديد است، با توجه به اينكه نااميدي پيش‌بين خودكشي و از علامتهاي كليدي افسردگي است، درمان شناختي رفتاري بر اساس مدل بك، اثربخش و مفيد مي‌باشد. اين درمان در كاهش علامت بي‌لذتي در افسرده‌ها نيز مؤثر است، اما نه به اندازۀ نااميدي. سطح كلي افسردگي دانشجويان افسرده‌اي كه با اين روش درمان شده‌اند، بهتر شده است؛ ولي با وجود بهبود كلي و افزايش خلق، علامت بي‌لذتي تا حدودي در آنها وجود دارد.