بررسي نقش واسطه‌گري عزّت نفس در رابطۀ بين ابعاد الگوهاي ارتباطات خانواده و بهزيستي معنوي

هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسي نقش واسطه‌گري عزّت نفس در رابطه بين ابعاد الگوهاي ارتباطات خانواده و بهزيستي معنوي انجام شد. روش: شركت‌كنندگان اين پژوهش شامل 346 نفر(192 دختر و 154 پسر) از دانشجويان مشغول به تحصيل در سال 94-1393 دانشگاه شيراز بودند كه به روش نمونه‌گيري طبقه‌اي انتخاب شدند. به منظور بررسي متغيّرهاي پژوهش، هر يك از شركت‌كنندگان پرسشنامه‌هاي الگوهاي ارتباطي خانواده(كوئرنر و فيتزپاتريك، 2002)، عزّت نفس(روزنبرگ، 1989) و بهزيستي معنوي(بردل و همكاران، 2011) را تكميل كردند. پايايي ابزارهاي پژوهش به وسيله ضريب آلفاي كرونباخ و روايي آنها به كمك روش تحليل عاملي تعيين شد. يافته‌ها: نتايج حاكي از روايي و پايايي قابل قبول آزمونها بود. مدل فرضي با استفاده از روش آماري تحليل مسير با استفاده از رگرسيون چندگانه به روش متوالي همزمان بر اساس مراحل بارون و كني تحليل شد. يافته‌ها نشان داد كه ابعاد الگوهاي ارتباطي خانواده پيش‌بيني كنندۀ معنادار عزّت نفس و بهزيستي معنوي است. همچنين بين عزّت نفس و بهزيستي معنوي رابطۀ معناداري وجود دارد و عزّت نفس به عنوان يك متغيّر واسطه‌اي بين هر دو نوع جهت‌گيري گفت‌وشنود و همنوايي با بهزيستي معنوي نيز ايفاي نقش مي‌كند. نتيجه‌گيري: ابعاد الگوهاي ارتباطي خانواده با واسطه‌گري عزّت نفس نقش مؤثري در شكل‌گيري بهزيستي معنوي داشته است.