بررسي رابطه سلامت روان و كيفيت زندگي با نقش واسطه‌اي سلامت معنوي در دانشجويان

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي برازش مدل روابط ساختاري سلامت روان با كيفيت زندگي با آزمون نقش واسطه‌اي سلامت معنوي در دانشجويان بود. روش: پژوهش حاضر از نوع مدل روابط ساختاري بود. جامعۀ آماري اين پژوهش را كليۀ دانشجويان دانشگاه اروميه در سال تحصيلي 95-1394 تشكيل مي‌داد. از اين جامعۀ آماري تعداد 200 دانشجو به صورت نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي انتخاب شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات، از پرسشنامۀ سلامت روان گلدبرگ، فرم كوتاه 36 سؤالي كيفيت زندگي و سلامت معنوي پولوتزين و اليسون استفاده شد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و نرم‌افزار AMOS تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: ضرايب استاندارد مسيرها حاكي از آن است كه مسير كيفيت زندگي با سلامت روان (65/0 =β) و مسير كيفيت زندگي به سلامت معنوي (59/0 =β) در سطح آماري معنادار است. همچنين نتايج حاكي از معنادار بودن مسير غير مستقيم كيفيت زندگي به سلامت روان از طريق سلامت معنوي است. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به دست آمده، سلامت معنوي مي‌تواند تعديل‌كنندۀ رابطۀ بين كيفيت زندگي با سلامت روان باشد.