بررسي رابطۀ دلبستگي معنوي و سلامت رواني (مورد مطالعه: دانشكدۀ مديريت دانشگاه تهران)

هدف: اين مطالعه بر آن بود كه رابطۀ بين دلبستگي معنوي را با سلامت رواني در بين دانشجويان دانشكدۀ مديريت دانشگاه تهران اندازه‌گيري كند. روش: حجم نمونۀ اين مطالعه را 412 نفر از دانشجويان دانشكده مديريت دانشگاه تهران(237 نفر زن و 175 نفر مرد) تشكيل مي‌دهد كه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شدند. براي تحقق اهداف پژوهش، از پرسشنامه استفاده شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج تجزيه و تحليل فرضيۀ پژوهش، ميزان ضريب همبستگي بين متغيّر دلبستگي به خدا و سلامت روان 0.166=r به دست آمد كه همبستگي منفي را بين اين دو متغيّر نشان مي‌دهد. نتيجه‌گيري: بين دو متغيّر پژوهش رابطۀ معكوس وجود دارد؛ يعني با افزايش دلبستگي به خدا، شاهد كاهش مؤلفه‌هاي سلامت روان(علائم بدني، اضطراب و بي‌خوابي، نارساكنش‌وري اجتماعي و افسردگي) هستيم. در بررسي ساير فرضيه‌ها مشخص شد كه همبستگي بين دلبستگي به خدا و مؤلفه‌هاي سلامت روان در بين دانشجويان دختر در همۀ رابطه‌ها معنادار و معكوس است كه نشان مي‌دهد كاهش در متغيّر دلبستگي به خدا، با افزايش در مؤلفه‌هاي سلامت روان همراه است؛ اين رابطه در بين دانشجويان پسر معنادار نيست.