بررسي پروندۀ اصالت جامعه با سه رويكرد زبان‌شاختي، معرفت‌شناختي و هستي‌شناختي با تأكيد بر ديدگاه علامه طباطبايي

A Study of Fundamentality of Society with the Linguistic, Epistemological and Ontological Approaches with an Emphasis on Allameh Tabatabai`s View

در فلسفۀ علوم اجتماعي با اين سؤال پژوهشي روبه‌رو هستيم: «جامعه كه در عالم خارج و عيني وجود مستقل دارد چگونه تبيين شدني است؟» اين مسئله را با تأكيد بر ديدگاه علامه طباطبايي با سه رويكرد بررسي مي‌كنيم. بررسي مسئله با رويكرد زبان‌شناختي به دو گونه بررسي تك واژه هسته‌اي و بررسي «باهم آيي» واژگان است و بررسي مسئله با رويكرد معرفت‌شناختي به بازانديشي چگونگي توليد معرفت بشري نسبت به جامعه است و بررسي مسئله با رويكرد هستي‌شناختي به بازخواني پروندۀ فلسفۀ نفس و تطبيق آن بر فرايند رابطۀ فرد و جامعه است. نوع اين تحقيق توسعه‌اي است و روش گردآوري، طبقه‌بندي و تحليل اطلاعات در آن توصيفي ـ تحليلي است. نتايج به دست آمده (يافته‌ها) از پژوهش حاضر اين است: معناشناسي واژۀ «امه» بر وجود حقيقت مستقل آن دلالت دارد، و شناخت انسان از جامعه، شناختي از جمع آحاد نيست، بلكه شناخت حقيقتي در سوي دوم رابطه حقيقي فرد و جامعه است، و جامعه هست، چونان روحي دميده شده بر پيكر آحاد. اين نتايج تأييدي بر جامعه‌گرا بودن علامه طباطبايي است كه با تبييني ويژه از سوي ايشان در آثارش ارائه شده است.

فاقد چكيده مي باشد