حريم انسان در تفاسير عرفاني بر مبناي فص يونسيه ابن عربي و شرح آن از سوي امام خميني (ره)

آيا حضور و نقش انسان در عرفان اسلامي، چونان پوسته اي بي ارزش است و اعتقاد به وجود مطلق ، ديگر جايي براي تصور حضور انسان باقي نمي گذارد؟ آيا مي توان همچون برخي عارفان، مقام انسانيت را چنان رفيع دانست كه گويي همه وجود ، انسان است و باقي تصوير و تصوراتي است كه در آينه قلب و ذهن انسان نقش مي بندد؟ پژوهشگر كنجكاو مي تواند در گفتار و نوشته هاي عارفان، نشانه هايي از انديشه هيچ انگاري انسان (آنتي هيومنيسم) و نيز انسان گرايي (اومانيسم) را بازجويد . بيان اين نكته كه انسان در نظام هستي چه جايگاهي دارد و درجهان بيني عرفاني از چه موقعيتي برخوردار است ، مقصود اصلي اين مقاله بوده است . از اين رو با عنايت به آثار دو عارف صاحب نظر در اين باره، يعني ابن عربي و امام خميني سعي در تبيين اين جايگاه شده است . مبناي اين تبيين ، مبحث پرهيز از هدم بناي انسانيت در فص يونسيه فصوص الحكم و شرحي است كه امام خميني در اين باره در آثار عرفاني خود ارائه داده است . از جمع گفته هاي ابن عربي و شارحانش برمي آيد كه: همه موجودات از آن جهت كه مظهر و تجلي معشوق و محبوب ازلي هستند، داراي تقدسند. پس زماني كه به همنوعان خود، يعني انسان ها نگاه مي كنيم، يا حتي به جهان گياهان و حيوانات مي نگريم، همه آنها را از آن جهت كه با آفريننده در ارتباطند مي بينيم و نه به عنوان وجودي مستقل از مقام الوهيت. اين ديدگاه، وجدان انسان را بيدار مي كند و موجب مي شود كه عشق و محبتي را نسبت به همه هستي در خود بپروراند.

فاقد چكيده مي باشد