اثر نابرابري آموزشي بر اشتغال استان هاي ايران

يكي از مؤثرترين راههاي تحقق عدالت اجتماعي تأمين فرصتهاي يكسان براي دسترسي عموم افراد جامعه به آموزش و رسيدن به عدالت آموزشي است. يك جنبه از عدالت آموزشي در بازار كار و در انتهاي فرآيند آموزش ظاهر ميشود. بازار كار و فرآيند پيدا كردن شغل و تعيين دستمزد، هدايت‌كننده ميزان تلاشي است كه افراد براي كسب تحصيلات مؤثر انجام ميدهند. اگر بازار كار علايم مناسبي را به بخش آموزش نفرستد، آنگاه تخصيص منابع نيز در بخش آموزش به‌درستي انجام نميگيرد. در اين پژوهش، رابطه بين نابرابري آموزشي و نرخ اشتغال در استان‌هاي ايران مورد بررسي قرار مي‌گيرد. نرخ اشتغال و ضريب جيني آموزشي با استفاده از ريزدادههاي درآمد- هزينه خانوار مركز آمار ايران محاسبه شده است. دادههاي مورد استفاده در اين تحقيق از نوع دادههاي تابلويي و براي 28 استان كشور در دوره زماني 1380 تا 1392 است. در تحقيق حاضر از داده‌هاي تركيبي پويا و تخمين‌زن گشتاور تعميم‌يافته در برآورد الگو استفاده مي‌شود. ميانگين ضريب جيني آموزشي نشان‌دهنده آن است كه نابرابري آموزشي در استانهاي محروم از استانهاي برخوردار بالاتر است. نتايج برآورد الگو نشان ميدهد كه بين نرخ اشتغال و نابرابري آموزشي رابطه منفي و معنادار وجود دارد. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‌دهد كه در استانهاي محروم و برخوردار ارتباط بين روند تغييرات نرخ اشتغال و ضريب جيني آموزشي منفي است و در همه استانهاي كشور با كاهش ضريب جيني آموزشي، نرخ اشتغال روندي افزايشي يافته است.