برهان تنبيهي از ديدگاه علامه طباطبايي

The True Indication Argument from the Viewpoint of Allameh Tabataba'i

از ديدگاه علامه طباطبايي وجود خدا، بديهي اولي است و تمام براهينِ اثباتِ وجود خدا نيز برهان تنبيهي‌ هستند. از جملۀ اين براهين، برهان مشهور به صديقين است كه در ميان حكمايِ پيشين براي اثبات وجود خداوند به‌كار رفته، اما علامه طباطبايي در تقريري بديع، آن را به‌عنوان برهان تنبيهي مطرح كرده است. در اين مقاله، سعي مي‌شود كه اين برهان از جهت تنبيهي بودن تحليل و نقد شود؛ از آنجا كه اين برهان به‌طور كامل، واجد ملاك برهان تنبيهي نيست، بايد به تقرير ديگري از برهان تنبيهي دست يافت كه اين ملاك را به‌طور كامل يا در سطح بالاتري داشته باشد. در اين مقاله تقريرهاي مزبور بر اساس تحليل فطرت و تحليل فنا از آثار علامه طباطبايي استخراج و تبيين خواهد شد.

From the viewpoint of Allameh Tabataba'i, the existence of God is a primary self-evidence and all arguments for the existence of God are different readings of the True Indication argument. One of these arguments is the one known as the proof of the righteous that has been used by previous philosophers to prove the existence of God. However, Allameh Tabataba'i has taken a new route and has introduced it as a reading of the True Indication argument. In the article at hand, it has been tried to comprehensively analyze this argument for its indicative quality. As this argument is found not to fully include the criterion of the True Indication argument, a new reading of the True Indication argument should be achieved that fully involves this aspect or on which is at a higher level. In the article at hand, these readings are extracted from the works of Allameh Tabataba'i and explained based on the analysis of genesis and analysis of annihilation.