تحليل اكولوژي شهر تهران با تأكيد بر شاخص‌هاي اكولوژي امنيتي

امروزه گسترش شهرها باعث تغيير قابل توجه اي در استفاده از زمين و عوامل محيطي، به‌ويژه در بيشتر شهرهاي بزرگ ‌شده است. در مراحل توسعه، پايداري سامانه‌هاي اكولوژيكي شهرها از اهميت زيادي برخوردار است. ايجاد شهر اكولوژيكي راه‌حل مناسبي در مديريت و برنامه ريزي براي شهروندان و محيط شهري تلقي مي‌شود. بنابراين هدف اين پژوهش بررسي و تحليل اكولوژي شهري در سطح مناطق 22 گانه شهرداري تهران است. روش پژوهش از نوع توصيفي ـ تحليلي است. به‌منظور تحليل اكولوژي امنيتي شهر تهران و با توجه به سؤال پژوهش، مراحل پژوهش به دو بخش تقسيم مي­شود. در بخش اول براي بررسي وضعيت امنيت اكولوژي امنيتي شهر تهران، 4 شاخص اقتصادي، مسكن، توزيع امكانات و شاخص­هاي معكوس شهري را انتخاب شد. سپس با استفاده از مدل آنتروپي به‌صورت جداگانه هر چهار شاخص وزن دهي شد و از طريق مدل ويكور تحليل گرديد. در نهايت براي رسيدن به اجماع كلي در يافته­هاي مدل، به تلفيق نتايج اقدام شد. سپس به‌منظور سنجش همين معيارها، پرسشنامه­اي تنظيم كرده و براي هر چهار بعد موجود به‌صورت جداگانه سؤالات را مطرح نموده و با استفاده از ميانگين و انحراف معيار پاسخنامه در نرم­افزار SPSS به بررسي اكولوژي امنيتي شهر تهران شد. نتايج بخش مدل تحقيقي ويكور كه بر پايه داده­هاي آماري سازمان آمار و آمارنامه شهرداري تهران است نشان داد كه مناطق شمالي شهر از وضعيت اكولوژيكي بهتري نسبت به مناطق جنوبي شهر برخوردارند. مناطق 1، 3، 4 داراي بهترين وضعيت و مناطق 15، 17 و.. داراي وضعيت ناامن اكولوژيك در اكثر شاخص­ها هستند. يافته­هاي حاصل از پرسشنامه وضعيت اكولوژيك نيز بر همين منوال است. مناطق 15، 17 و 21 در بدترين شرايط اكولوژيك قرار دارند و عامل اجتماعي نيز به‌عنوان مهم‌ترين و اثرگذارترين شاخص در بحث اكولوژي امنيتي مناطق شهر تهران مطرح است.