تحليلي بر آسيب شناسي اجتماعي ناشي از بافت فرسوده در شهر دوگنبدان (گچساران) با تأكيد بر شاخص امنيت

امروزه بافت هاي فرسوده شهري ناهنجاري هاي بسياري را پيش روي ساكنان اين بافت و حتي ديگر بخش هاي شهر قرار داده اند؛ از جمله مهم ترين مشكلات و ناهنجاري ها، مبحث امنيت اجتماعي حاصل از اين بافت مي باشد. كه تبديل به يكي از مهم ترين موضوعات پيش روي مديريت شهري شده است. هدف اصلي اين پژوهش، شناسايي و تحليل مسائل و آسيب هاي اجتماعي موجود در بافت محلات فرسوده شهر دوگنبدان از منظر امنيت اجتماعي مي-باشد. نوع تحقيق در پژوهش حاضر، كاربردي و توصيفي– تحليلي است. شيوه جمع آوري اطلاعات نيز اسنادي– پيمايشي و قياسي– استقرايي است. حجم نمونه بر اساس جدول كرجشس و مورگان 384 نفر بدست آمده است كه براي اطمينان بيشتر اين تعداد به 400 نفر افزايش يافت و با روش نمونه گيري تصادفي انتخاب شدند. داده ها با بهره گيري از نرم افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه گويه هاي آسيب هاي اميتي در بافت فرسوده با ميانگين 8.47 بالاتر از حد متوسط قرار دارد. آزمون كاي اسكوئر در سطح معني داري 95 درصد وضعيت نامناسب آسيب هاي امنيتي در محلات فرسوده را تأييد مي كند. همچنين تحليل-هاي آماري پيرسون، آزمون تي تك نمونه اي و تحليل رگرسيون چندمتغيره، نشان از همبستگي بين بافت فرسوده و امنيت اجتماعي، وضعيت نامناسب از بعد امنيت اجتماعي بافت فرسوده از ديدگاه شهروندان و در تحليل چند متغيره ضريب تبيين بدست آمده براي تمامي عوامل در سطح 0/99 معني دار بوده اند.