بهبود رفتارهاي كاري نوآورانه كاركنان با بهره گيري از انعطاف پذيري منابع انساني و سرمايه روانشناختي سازمان

زمينه و هدف: نوآوري از جمله پيش‌نيازهاي اساسي بهره‌وري پايداري در سازمان است. پژوهش حاضر به بررسي تأثير انعطاف‌پذيري منابع انساني بر رفتارهاي كاري نوآورانه با نقش ميانجي سرمايه روانشناختي مي‌پردازد. روش‌شناسي: اين پژوهش كاربردي و توصيفي از نوع همبستگي است. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه بوده است. نمونه آماري اين تحقيق 105 نفر از مديران و كارشناسان پارك علم و فناوري استان سمنان است. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري و نرم‌افزارهاي SPSS و SMART PLS انجام شده است. يافته‌ها: بين انعطاف‌پذيري و رفتارهاي كاري نوآورانه ارتباط مثبت و معنادار ضعيفي وجود داشته است. همچنين بين انعطاف‌پذيري با سرمايه روانشناختي و همچينن سرمايه روانشناختي با رفتارهاي كاري نوآورانه ارتباط مثبت و معناداري مشاهده شد. افزون بر اين سرمايه روانشناختي بين انعطاف‌پذيري و رفتارهاي كاري نوآورانه توانست نقش ميانجي‌گري ايفا كند. نتيجه‌گيري: توسعه سرمايه روانشناختي كاركنان مي‌تواند زمينه مناسبي براي ارتقاي انعطاف‌پذيري منابع انساني فراهم سازد و در نتيجه با توسعه قابليت‌هاي منابع انساني توانايي و تمايل براي رفتارهاي كاري نوآورانه را ارتقا دهد.