تأثير‌ عامل انرژي بر روابط تركمنستان و چين

رشد مصرف انرژي طي دو دهه‌ گذشته در چين و چشم‌انداز استمرار اين روند، موضوع تأمين سوخت‌هاي فسيلي را در اين كشور به مقوله‌اي مهم و حياتي تبديل نموده است. دستيابي به منابع مطمئن انرژي عامل مهمي در تضمين تداوم نوسازي به مثابه انتخاب استراتژيك چين مي‌باشد. بر اين اساس دستيابي به ذخاير انرژي ارزان قيمت و تنوعسازي مسيرهاي واردات آن و توسعه‌ مناسبات با كشورهاي داراي منابع غني هيدروكربني به خصوص در حوزه‌ درياي خزر و سرمايه‌گذاري‌ها در اين بخش در متن دستگاه ديپلماسي اين كشور قرار گرفته است. از سوي ديگر، برنامه راهبردي تركمنستان با توجه به ذخاير چشمگير گاز طبيعي آن، تبديل شدن به يك بازيگر استراتژيك در حوزه‌ انرژي است. از اين رو در زمان رياست‌جمهوري بردي‌‌محمد‌اف، رفع انزوا‌طلبي، جذب سرمايه‌گذاري خارجي و دستيابي به بازارهاي متنوع خارجي از طريق توسعه‌ مسيرهاي انتقال گاز طبيعي در دستور كار اين كشور قرار گرفت و زمينه جهت تعاملات گسترده بين‌المللي فراهم شد. مقاله حاضر درصدد ارزيابي اين پرسش است كه در عرصه‌ سياست خارجي عامل انرژي چه تأثيري بر روابط و مناسبات دو كشور داشته است؟ لذا فرض ما بر اين قرار خواهد گرفت كه عامل انرژي شرايط را جهت توسعه‌ روابط ميان دو كشور تركمنستان و چين فراهم نموده و نگراني‌هاي چين در مورد تأمين و عرضه انرژي و اولويت استراتژيك آن براي اين كشور و تمايلات تركمنستان جهت كاهش وابستگي به روسيه جهت صادرات گاز طبيعي همكاري‌ها را بعد بيشتري داده است و خط لوله گاز آسياي‌مركزي_ چين نقطه عطف اين همكاري‌ها بوده است. روش نگارش اين نوشتار توصيفي_تحليلي و بر مبناي نظريه وابستگي متقابل مي‌باشد.