شيوه بهره گيري از چهارچوب اصلاح شده روايتگري براي استفاده از تجارب بديع در يادگيري سازماني

آن دسته از تجارب سازماني كه در هيچ­كدام از دسته­ بندي­ هاي دانش موجود جاي نمي­ گيرند، چالشي براي يادگيري سازماني، كه عمدتاً بر رويكرد علمي و تجربي تكيه مي­ كند، فراهم آورده است. براي شناخت و يادگيري از اين تجربيات بديع، نيازمند به­ كارگيري روشي كارآمد هستيم. هدف اين پژوهش ارائه و بررسي شيوه نوين هفت مرحله­اي است كه در آن فرايندهاي روايتگري سازماني، اين نوع يادگيري را امكان ­پذير مي ­سازد. با به ­كارگيري اين روش، بازيگران سازماني فهمي مناسب از تجارب بديع به­ دست مي ­آورند، درباره معاني مشترك آن به توافق مي­ رسند و از آن براي اقداماتي هماهنگ بهره مي­ گيرند. همچنين، از طريق روايت، بازيگر خاطرات تجربيات بديع خود و چگونگي دستيابي به آنها را استخراج مي­كند و اين كار باعث ايجاد گزينه ­هاي جديد براي برخورد با تجارب بديع در حال ظهور مي ­شود. اين مقاله، چهارچوب داستان‌سرايي ريزمن را، كه براي تجربيات شخصي مطرح شده است، بررسي و سپس آن ­را به ­صورت مدلي براي استفاده در سازمان اصلاح مي­ كند. در مرحله دوم، فرضيه «مناسب بودن اين چهارچوب براي سازمان‌هاي ايراني» را به نظرخواهي گذاشتيم كه نتايج تحقيق فرضيه پژوهش را تأييد كرد.