بررسي جامعه شناختي ميزان شهرگرايي و عوامل مؤثر بر آن (مورد مطالعه‌: شهر ساري)

شهرگرايي برخلاف شهرنشيني يك فرآيند رشد شهري نيست بلكه مرحله ­ي نهايي و نتيج ه­ي شهرنشيني محسوب مي­شود. هدف مقاله­ ي حاضر اين است كه با توجه به روند افزايش شهرنشيني، شهرنشينان تا چه حد شهرگرا هستند و ميزان شهرگرايي آنها از چه عواملي تأثير مي ­پذيرد. براساس عوامل مؤثر بر شيوه­ي زندگي شهري از ديدگاه تركيب­گرايي و خرده ­فرهنگي، ده فرضيه مبتني بر متغيرهاي مستقل سن، جنسيت، تحصيلات، وضعيت تأهل، وضعيت اشتغال، درآمد، سابقه­ي زندگي در شهر، منشأ شهري يا روستايي، نوع محله و تعداد فرزندان در رابطه با ميزان شهرگرايي شهرنشينان تدوين شد. براي بررسي تجربي فرضيات تحقيق از روش پيمايش و تكنيك پرسشنامه­ي مبتني بر مصاحبه استفاده شده است. جامعه ­ي آماري اين تحقيق افراد 30 تا 65 ساله شهرنشين شهر ساري و حجم نمونه 340 نفر بوده كه نمونه­ ها به روش طبقه­ اي تصادفي ساده انتخاب شده­اند. در سطح تحليل تبييني، از ضريب همبستگي پيرسون و اسپيرمن، آزمون من وايتني و آزمون كروسكال واليس استفاده شده است. يافته­ هاي تحقيق نشان مي­دهد ميزان شهرگرايي شهرنشينان ساري در سطح بالايي قرار دارد و تعداد كمي از افراد از نظر ميزان شهرگرايي در حالت متوسطي قرار دارند. نتايج مربوط به آزمون فرضيات حاكي از آن است كه، نه متغير مذكور با شهرگرايي رابطه­ ب معناداري دارد و نه متغير درآمد با متغير شهرگرايي. مي­توان گفت ميزان بالاي شهرگرايي افراد قابل تبيين در رويكرد جبرگرايي است و شيوه­ي زندگي مردم شهر ساري حاصل جبر محيط شهري مي­باشد.