بررسي تأثير سرمايه ي اجتماعي براحساس امنيت در بين ساكنان مجتمع‌هاي مسكوني در شهر اصفهان در سال 1392

شهرنشيني در ايران از سال 1335 تا زمان حاضر،‌ رشد چشم گيري داشته است. افزايش جمعيت و توسعه ­ي صنعت ساختمان­ سازي سبب رشد احداث ساختمانهاي چند طبقه در شهرها شده است. اين نزديكي فضايي و از بين رفتن فضاهاي طبيعي مي­تواند تأثير زيادي بر افراد داشته و رفتارهاي اجتماعي آنان را تحت تأثير قرار دهد. يكي از نيازهاي اوليه ­ي انسان براي زيستن احساس امنيت است كه اين پديده­اي ذهني بوده و تحت تأثير عوامل مختلفي مي­باشد؛ يكي از اين عوامل كه در تحقيق حاضر به آن پرداخته شده، سرمايه­ ي اجتماعي است كه با مؤلفه­ هايي چون اعتماد، روابط و مشاركت سنجيده مي­شود. تحقيق حاضر از نوع پيمايشي و با استفاده از ابزار پرسشنامه بوده و جامعه­ي آماري آن ساكنان مجتمع­هاي مسكوني شهر اصفهان مي­باشد كه بر اساس نمونه ­گيري خوشه­اي تصادفي 225 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. در تحليل آماري از نرم ­افزار Amos در بررسي رابطه­ي سرمايه ­ي اجتماعي و احساس امنيت از رويكرد دو مرحله ­اي استفاده شد. با توجه به شاخص ­هاي اندازه­گيري مدل ترسيمي و فرضيه تحقيق تأييد گرديد و نتايج تحقيق نشان داد كه رابطه­ي معناداري بين ميزان سرمايه­ي اجتماعي به عنوان متغير مستقل و احساس امنيت وجود دارد. در پايان پژوهش پيشنهاد شده كه به منظور افزايش احساس امنيت در بين ساكنان مجتمع­ هاي مسكوني بايد برنامه ­ريزان از طريق افزايش سرمايه­ ي اجتماعي موجبات اقزايش احساس امنيت را فراهم آورند.