نجف دريابندري از نگاه مينوي

نجف دريابندري را علاقه­ مندان به فلسفه و تاريخ و ادبيات غرب غالباً از راه ترجمه­ هاي شيوايش مي­شناسند. او را بايد از معدود مترجمان بسيار توانايي به شمار آورد كه در نيم قرن اخير ظهور كرده ­اند و علاوه بر اين كه منظر تازه ­اي از فرهنگ و ادبيات غرب را به روي ما ايرانيان گشوده ­اند، غنا و توانايي زبان فارسي را هم تا حد زيادي افزايش داده و ثابت كرده ­اند كه فارسي فقط زبان شعر و افسانه و عاطفه و هيجان نيست؛ فلسفه و منطق و رمان و تاريخ و جامعه ­شناسي و مردم­ شناسي و روانشناسي و اصولاً هر آگاهي و دانش ديگري را هم مي­توان با اين زبان به روشني و سلاست بيان كرد. همچنان كه فارسي­ زبانان قرن­هاي دهم تا چهاردهم ميلادي وامدار مترجمان بزرگي چون بلعمي و ناصرخسرو و نصرالله منشي و رشيدالدين فضل الله و نظاير اين­ها بودند، فارسي­ زبانان امروز هم به­ حقيقت مديون مترجماني چون ابراهيم يونسي و محمد قاضي و احمد آرام و عباس زرياب خويي و نجف دريابندري و چند تني ديگر از اين دست­اند.