معنويت اكولوژيك در مجموعه اشعار سهراب سپهري و رالف‌والدو‌امرسون با تكيه بر عنصر «آب»

معنويت اكولوژيك به مفهوم باز‌شناختن حقيقت الهي در نظام طبيعت است. شاعر سبز، پس از دريافت ادراكات حسي از طبيعت، به وصف تقدس پديده‌هاي آن با در‌نظر داشتن رويكرد قدسي و عرفاني در اشعار خود مي‌پردازد. در ميان عناصر و پديده‌هاي طبيعت، "آب" يكي از پركاربرد‌ترين عناصر در ميان سروده‌هاي ادبي محسوب‌مي‌شود. جايگاه محوري اين عنصر ارزشمند، كاربرد خداباورانه اكولوژيك در اشعار طبيعت‌گرا/بوم‌گرا را به‌ خود اختصاص مي‌دهد. از اين‌رو، در اين مقاله سعي‌شده‌است به مقوله "آب" در اشعار سهراب‌سپهري و رالف‌والدو‌امرسون پرداخته‌شود چرا كه هر دو شاعر كه به عنوان شاعر سبز و طبيعت‌گرا شهيرند، به كَرّات به مقوله "آب" در اشعار خود توجه داشته‌اند. در اين پژوهش تطبيقي، ضمن مددجستن از نقد بوم‌گرا، مجموعه اشعار هشت‌كتاب سپهري و مجموعه دفاتر شعري امرسون را مورد مطالعه قرار‌خواهيم داد و ضمن بيان مباحث نظري درباره معنويت اكولوژيك، با ذكر نمونه‌هايي از اشعار اين دو شاعر نشان‌خواهيم داد كه چگونه عنصر ارزشمند "آب" براي آنها واسطه خلق مفاهيم و تصاوير بوم‌محور در عرفان اكولوژيك شده‌است. علاوه‌بر‌اين، توضيح‌خواهيم‌داد كه چگونه سپهري با حفظ ديدگاه عرفاني-فلسفي و امرسون با ديدگاه عرفاني-تاريخي به معنويتي اكولوژيك از طريق عنصر "آب" رسيده‌اند.