تحليل ديدگاه هاي امام خميني و امام خامنه اي پيرامون نقش هنر و هنرمند در پيكره تمدن اسلامي

«هنرمند» اولين وجه از صورت آفرينشگري «هنر» است كه وجه انساني آن بيش از هر زمان ديگري در مقابل ديدگان تجلّي مي­يابد. اين دو در ارتباط با «تمدّن اسلامي» در طول تاريخ نقش سازنده­اي بازي كرده­اند. به­طوريكه انسان هنرمند همواره موجب تحقّقِ يكي از تجليّات مهّم تمدن – يعني اثر هنري – بوده و هست. با علم به اينكه انقلاب اسلامي ايران در دوره معاصر، زمينه­ساز ايجاد تمدّن اسلامي بوده و شرايط آن را محقّق ساخته است؛ بايد به اين مهّم نيز توجّه داشت كه ديدگاه­ رهبران انقلاب اسلامي، درباره تجليّات «تمدّني» – همچون شخصيت هنرمند و اثر هنري – تعاريف تازه­اي از دو عنصر مذكور را مطرح كرده است. بنابراين، محلِ پرسش اينكه ديدگاه مشخّص «امام خميني» (ره) و «امام خامنه­اي» (مدظل له ­العالي) پيرامون نقش «هنرمند» و «هنر» چيست و چه نسبت معناداري با «پيكره تمدّن اسلامي» در دوره معاصر برقرار مي­سازد؟ تحقيق حاضر از نوع كيفي (توصيفي- تحليلي)، بهر ­مند از استدلال قياسي با كمك از ابزار عقل و منطق و گردآوري اطلاعات به روش كتابخانه­اي است. گزيده­اي از نتايج تحقيق حاكي از آنست كه هنرمند به مثابه انساني مسئول در قبال خود، جامعه، تاريخ و فرهنگ خويش ملزم به هويت­سازي و هويت بخشي در مسير خلق و آفرينش هنري است. در مقابل هنر نيز مي­بايست با نفوذ كلمه خود و دوري از امر «قُبح» و نزديكي به امر «حُسن»، ناديِ فرياد ستمديدگان و مظلومان باشد. بي­ترديد لازم است چنين هنري را زمينه­اي فرهنگي (جامعه اسلامي) پشتيباني نمايد كه خود در مسير رابطه «فرهنگي-تمدّني» قرار دارد.