بررسي پناهگاه‌هاي دوران دفاع مقدس (مطالعه موردي: يكي از پناهگاه‌هاي شرق شهر تهران)

Investigating the shelters during the holy defense period

با آغاز جنگ رژيم بعث عراق عليه ايران، نيروها و تجهيزات زيربنايي كشور مورد‌حمله قرار گرفت. اين مسئله باعث شد تا به پدافند غيرعامل توجه شود. اين پدافند با احداث سنگرهاي كوچك در كشور آغاز شد و به پناهگاه‌هاي عمومي گسترش يافت. در دوران دفاع مقدس، سازمان‌هايي همانند ارتش، واحد مهندسي سپاه و دفتر سازه‌هاي امن وزارت مسكن و شهرسازي پناهگاه‌هاي متعددي احداث كردند. مطالعۀ پناهگاه‌هاي دوران دفاع مقدس در اين پژوهش، داراي سه هدف كليدي است. نخست، گنجينه‌هاي موجود به نسل‌هاي آتي منتقل مي‌شوند. دوم، مي‌توان از نقاط قوت آن‌ها در ساخت استحكامات استفاده نمود. سوم، مي‌توان با رفع نقاط ضعف، به توانمندي‌هاي نيروهاي تداركاتي و تجهيزاتي در صحنۀ عمليات و مناطق پشتيباني افزود. نگاه غالب در اين پژوهش كاربردي، براساس اصول مهندسي و رياضي است. نتايج اين مقاله نشان مي‌دهد، پناهگاه موردنظر باتوجه‌‌به امكانات زمان احداث داراي كيفيت مطلوبي بوده و مي‌توان از آن به‌عنوان پناهگاه موقت در تهديدهاي احتمالي بهره گرفت. همچنين، مي‌توان آن را به امكانات نويني همانند درب ضدانفجار، سيستم برق محافظت شده، پنل‌هاي خورشيدي و مصالح مقاوم در برابر آتش مجهز كرد.