بازخواني شعر احمد شاملو در چارچوب رويكرد ساختارگرايي

Rereading Shamlou’s Poems With the Use of Structuralism Approach

اين مقاله تحليلي بين رشته‌اي بين جامعه‌شناسي و ادبيات است و سعي دارد شعر احمد شاملو را از منظري جامعه‌شناختي بررسي نمايد. براي اين منظور ضمن استفاده از نظريه هاي مختلف جامعه‌شناختي مربوط حوزه ساختارگرايي، از روش شناسي تحليل گفتمان فوكو و تحليل گفتمان انتقادي فركلاف نيز استفاده شده است. نتايج حاصل از اين تحقيق نشان مي‌دهد كه شعر شاملو داراي تعين معنايي و خطي است كه در آن ارتباط دال و مدلول يك به يك است. اين امر امكان توليد معني و خوانش هاي مختلف در آثار وي را كاهش مي‌دهد و از اين رو بافتي ساختارگرايانه به آثار و انديشه هاي وي داده است. اين تحقيق همچنين نشان مي‌دهد كه ادبيات ايران همپاي ادبيات جهاني از ظرفيت بالايي در پرداختن به مسائل انساني و اجتماعي برخوردار است و داراي رويكردهاي متفاوتي در تفسير اين مسائل است كه روايت شاملو تنها يكي از آن­هاست. اين تحقيق و كارهاي مشابه ضمن كشف چنين توانمندي­هايي، از مهجوريت اين آثار كاسته، اهميت تحقيقات بينارشته‌اي را روشن نموده و ضرورت آموزش توأمان آن­ها را در رشته­هاي دانشگاهي مربوطه يادآور مي‌شود.