بررسي اثربخشي تئاتر درماني بر بهبود شايستگي اجتماعي دانش آموزان با اختلال خاص يادگيري در رياضي

پژوهش حاضر به‌منظور بررسي اثربخشي آموزش تئاتر درماني بر شايستگي اجتماعي دانش‌آموزان با اختلال رياضي اجرا شد. اين پژوهش، يك مطالعه نيمه­ آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه شاهد بود. 30 دانش‌آموز پسر 12 تا 15 ساله با اختلال رياضي كه به روش نمونه‌گيري در دسترس از استان كرمانشاه انتخاب ‌شده بودند، در اين پژوهش شركت داشتند. آزمودني‌ها به‌صورت تصادفي به دو گروه 15 نفري تقسيم شدند (يك گروه آزمايش و يك گروه شاهد). گروه آزمايش در 10 جلسه 45 دقيقه‌اي تحت آموزش تئاتر درماني قرار گرفتند، درحالي‌كه به گروه شاهد اين آموزش ارائه نشد. ابزارهاي استفاده‌شده در اين پژوهش، آزمون­ هوشي وكسلر كودكان و پرسش­نامه شايستگي اجتماعي فلنر و همكاران بود. اطلاعات جمع‌آوري‌شده با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيري تحليل شد. نتايج نشان داد كه بعد از مداخله، ميانگين نمرات شايستگي اجتماعي گروه آزمايش به‌طور معناداري بيشتر از گروه شاهد بود. (81/11=F و 001/0>=P) همچنين، آموزش تئاتر درماني بر همه خرده مقياس‌هاي شايستگي اجتماعي (مهارت‌هاي شناختي، رفتاري، شايستگي هيجاني و آمايه انگيزشي) اثر مثبت و معناداري داشت. برنامه آموزش تئاتر درماني باعث بهبود شايستگي اجتماعي در دانش ­آموزان با اختلال رياضي شد.