آسيب شناسي فلسفي دانش جغرافيا (درنگي در پژوهش هاي شهري)

فاقد عنوان و چكيده لاتين

اين نوشتار تلاش مي‌كند، دانش جغرافيا را آسيب ­شناسي كند، تحليلِ محتواي صد مقالۀ اخير مجلات جغرافيايي نشان م ي­دهد كه هستي­شناسي، شناخت­ شناسي و روش ­شناسي جغرافيا به ترتيب دچار سه آسيب شده است: 1. فضاي جغرافيايي به فضاي عيني فروكاسته شده است و فضاي ذهني و فضاي زندگي ناديده گرفته شده­ اند؛ 2. جغرافيا تنها بر فلسفه­ تحليلي تكيه زده، در شناخت فضا تنها به حس­ ـ تجربه و خِرَد ـ استدلال بسنده كرده است، از فلسفۀ هرمنوتيك و از زبان كه نقش كارايي در شناخت «فضاي زندگي» دارد، تهي­دست مانده است؛ 3. جغرافيا تنها بر روش تجربي­ـ تحليلي پافشاري كرده و از روش هرمنوتيكي كه در آن انسان­ها به‌سانِ سوژه درنظرگرفته ­مي ­شوند نه ابژه بي­ بهره مانده است. فضاي جغرافيايي را تنها، فضاي عيني دانستن، عدم احساس نياز به «زبان» را به دنبال مي­آورد كه پيامدش، بي­ بهره ماندن جغرافيا از روش‌شناسي هرمنوتيكي است­.