تحليل دلايل تداوم بحران در سرزمين هاي اشغالي بر اساس نظريه ساخت يابي

مسأله فلسطين، قديمي­ترين و پيچيده­ترين بحران در جهان محسوب مي­شود و مي‌توان آن را يكي از مهم­ترين منازعات خاورميانه در قرن بيستم، به ويژه پس از جنگ جهاني دوم به شمار آورد. سال­ها از اين بحران مي­گذرد و طرح­هاي بسياري براي رفع آن ارائه شده كه هيچ كدام نتيجه­اي در بر نداشته و همچنان نتايج بحران، گريبان­گير ساكنين اين سرزمين است. عدم توجه به واقعيت­هاي موجود در صحنه فلسطين موجب شده تا طرح­هاي مزبور هيچ موفقيتي در برنداشته باشند. براي ارائه راهكار مناسب، بايستي پيچيدگي­هاي بحران را شناخت؛ لذا، سؤال اساسي اين است كه چرا علي رغم گذشتِ بيش از نيم دهه از منازعه اسرائيل ـ فلسطين، هنوز اين مسأله لاينحل باقي مانده و هيچ يك از پيشنهادات ارائه شده نتوانسته به اين موضوع پايان دهد؟ پاسخ ما به اين سؤال، چند بُعدي است و عوامل كارگزاري و ساختاري متعددي را شامل مي­شود كه در اين­جا به وسيله نظريه ساخت­يابي آنتوني گيدنز بدان پرداخته مي­شود. طبق ديدگاه گيدنز، كارگزار و ساختار در كنار هم موجب شكل‌گيري پديده­ها مي­شوند و هيچ يك بر ديگري تقدم ندارد. بر اين اساس، يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه بايد ساختار منطقه و جهان براي حل مسأله فلسطين آماده شود. بدون موافقت و همراهي قدرت­هاي بزرگ و كشورهاي منطقه هيچ راه حلي راه به جايي نخواهد برد. همچنين در بخش كارگزار بايد دو طرف بحران بتوانند به اجماع داخلي برسند و نه اين­كه تنها نماينده بخشي از حاكميت و قدرت در سرزمين خود باشند.