بررسي تطبيقي رضايت باطن در معنويت مدرن و معنويت ديني

اين پژوهش به بررسي تطبيقي رضايت باطن در معنويت مدرن و معنويت ديني، پرداخته و نقاط اشتراك و افتراق آن دو را، با روش تحليلي توصيفي و با استناد به آيات و روايات مورد بحث و بررسي قرار مي‌دهد. اين دو معنويت، بر چگونگي برخورد انسان با امور تغييرناپذير در دنيا، به طور يكسان تاكيد دارند. از نگاه اين دو معنويت، تمام ساحت‌هاي انسان، بايد در يك مسير حركت كرده، همه بر يكديگر منطبق باشد. اساس پذيرش يك دين، بررسي عقلاني آن است. اما تفاوت اين دو در اين است كه، معنويت مدرن، رضايت باطن و آرامش را مقصود و هدف نهايي همه‌ اديان مي‌داند. رضايت باطن را بدون توجه به محوريت خداوند تبيين مي‌كند. اما معنويت ديني، رضايت باطن را در پرتو خدا باوري و خداخواهي ميسر مي‌داند و سازوكارهايي نيز ارائه مي‌دهد. در اين معنويت، رضايت خداوند، هدف نهايي است. رنج در معنويت مدرن، غيرموجه و در معنويت ديني، وسيله‌ تكامل است.