اثربخشي واقعيت درماني گروهي در كاهش افسردگي، اضطراب و افزايش پيروي از درمان بيماران ديابتي نوع I

زمينه و هدف: مشكلات روان پزشكي در بيماران ديابتي نوع يك (I) نسبت به جمعيت عمومي، شايع تر است و مي تواند روي موفقيت درمان ديابت موثر باشد. ازاين رو پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي واقعيت درماني گروهي در كاهش اضطراب، افسردگي و افزايش پيروي از درمان بيماران ديابتي نوع 1 شهر زنجان در سال 1395 انجام گرفت. روش بررسي: اين پژوهش به روش نيمه تجربي با طرح پيش آزمون - پس آزمون انجام شد. نمونه ي آماري شامل 40 نفر بيمار بود كه به روش در دسترس انتخاب شدند و پس از يكسان سازي گروه ها از نظر سن، جنس، تحصيلات و مدت ابتلا به صورت تصادفي در گروه آزمايش و شاهد قرار گرفتند. قبل از اجراي مداخله از هر دو گروه، پيش آزمون با استفاده از مقياس اضطراب بك (BAI)، افسردگي بك (BDI)، پيروي از درمان موريسكي(MMAS) و پيروي از درمان كلي گاس به عمل آمد. گروه آزمايش 8 جلسه به مدت 2ماه و هر هفته يك جلسه، در جلسات واقعيت درماني شركت كردند. سپس از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد و داده ها با استفاده از آزمون هايMANOVA و ANOVA در نرم افزار SPSS20 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه واقعيت درماني موجب كاهش افسردگي و اضطراب و افزايش پيروي از درمان بيماران ديابتي نوع يك (I) مي شود. همچنين بين گروه آزمايش و شاهد تفاوت معناداري ديده شد (0.01 P). نتيجه گيري: با در نظر گرفتن يافته هاي پژوهش، مي توان از واقعيت درماني در درمان بيماران ديابتي نوع 1 كه از افسردگي و اضطراب رنج مي برند و پيروي از درمان پاييني دارند، استفاده كرد.