بازخواني مسئله وحي با تأكيد بر رهيافت هستي‌شناسانه ملاصدرا به علم حضوري

نقش بي‌مثال وحي در هدايت انسان موجب شده تا دغدغه فهم آن در زمره مهمترين دغدغه‌هاي صاحبان انديشه اديان توحيدي قرار گيرد. سرشت وحي و مراتب آن چنان پيوندي با ديگر مختصات مسئله نبوت ايجاد مي‌كند كه با عمق‌بخشي به اين معرفت مي‌توان ويژگي‌ها و كارويژه‌هاي ديگر نبوت را نيز نتيجه گرفت. ازآنجاكه وحي به شكل علم حضوري نيز در نفس نبي ظهور مي‌يابد، با تحليل ويژگي‌هاي هستي‌شناختي علم حضوري چون وجودي بودن، تشكيكي بودن و نيز اتحاد در اجزاي آن، بهتر مي‌توان از حقيقت وحي پرده برداشت. صدرالمتألهين با تفصيل بين ساحات سه‌گانه وحي يعني ساحت معارف كلي وحي، ساحت معارف جزيي آن و نيز تأثير نبي در تكوين (معجزه)، در تطبيق ويژگي‌هاي هستي‌شناختي علم حضوري، گوي سبقت را از سايرين ربوده است. پژوهش حاضر با رويكردي تحليلي ـ توصيفي به تبيين همين نظر گاه مي‌پردازد.