بررسي رابطه‌ي خستگي با رفتار رانندگي با نقش ميانجي سلامت عمومي در كاربران ترافيكي ۴۵ تا ۶۵ ساله شهر تهران

تجزيه و تحليل تصادف‌هاي جاده‌اي ايران نشان مي‌دهد كه مهم‌ترين عامل بروز تصادف‌هاي رانندگي ايران عامل انساني است. از اين‌رو پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه خستگي با رفتار رانندگي با متغير ميانجي سلامت عمومي در كاربران ترافيكي انجام شد. به‌منظور دست‌يابي به اين هدف از ميان كليه كاربران ترافيكي مناطق 22گانه راهنمايي رانندگي شهر تهران كه داراي تصادفات رانندگي بودند، به‌روش نمونه‌گيري در دسترس، تعداد 169نفر انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل مقياس رانندگي منچستر، پرسش‌نامه‌هاي سلامت عمومي و مقياس خستگي چالدر بودند. ارزيابي الگوي پيشنهادي از طريق الگويابي معادلات ساختاري (SEM) و با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS، ويراست 18 و ليزرل انجام گرفت. نتايج يافته‌ها نشان دادند سلامت عمومي در رابطه خستگي با رفتار رانندگي ميانجي‌گر كامل است. هم‌چنين الگوي پيشنهادي از برازش نسبتا خوبي با داده‌ها برخوردار است. با توجه به يافته‌هاي پژوهش مي‌توان از سنجش سلامت عمومي از جمله ملاك‌هاي اعطاي تصديق رانندگي با وسايل نقليه عمومي قرار گيرد. هم‌چنين پليس راهنمايي و رانندگي مي‌تواند با توجه به يافته‌هاي پژوهش تكنيك‌هاي رفتاري كاهش خستگي رانندگي را در غالب آگهي‌هاي بازرگاني به كاربران ترافيك آموزش دهد.