ملاحظاتي در تصحيح مخطوطات كهن قرآني برمبناي شيوه كارل لاخمان در تصحيح متون

فهم دقيق اصطلاحات مربوط به شيوه­هاي توسعه يافته در غرب جهت تصحيح متون مي­تواند در رويكرد محققان نسبت به تصحيح متن نسخه­هاي خطي قرآن بسيار مؤثر باشد و مانع از بدفهمي­هاي احتمالي و در پي آن نتايج نادرست در تحقيقات تخصصي اين حوزه شود. اين مقاله با تكيه بر روش لاخمان به بيان اصطلاحات مربوط به اين شيوه در حوزه مطالعه دست­نويس­هاي كهن قرآني مي­پردازد و مي­كوشد نشان دهد كه درمرحله نخست از اين روش يعني گردآوري و طبقه­بندي شواهد باقي مانده lt;em gt;، lt;/em gt; lt;em gt;ارائه­ مصاديق دقيق lt;/em gt; lt;em gt; اين lt;/em gt; lt;em gt;اصطلاحات lt;/em gt;تا چه اندازه مي­تواند در تعيين وزنِ هر نسخه در فرآيند تصحيح و شكل­گيري شجره­نسبِدست­نويس­هاي كهنِ به جامانده از قرآن مؤثر باشد. هم‌چنين نوشتارحاضر درمرحله تصحيح و گزينش lt;em gt;در lt;/em gt; lt;em gt;روش لاخمان نيز برآن است كه امكان تطبيق هريك از اصول آن در خصوص نُسخ قرآني lt;/em gt; lt;em gt;را بررسي كرده lt;/em gt; lt;em gt;و lt;/em gt;نيز ثمره بنانهادن سازواره انتقادي از متن دست­نويس­هاي كهن قرآن lt;em gt;را تبيين كند. lt;/em gt; lt;strong gt;  lt;/strong gt;