مطالعه تطبيقي تحول نظامي در امپراتوري‌هاي مينگ، تيموريان هند، عثماني و صفويان از حدود 1400 تا 1750 ميلادي

كارشناسان نظامي اروپا معتقدند كه اروپاي غربي در دوران اوليه مدرن (دوره حدود 1500 م تا 1750 م) تحولات قابل‌توجه نظامي را تجربه كرده است. يكي از اجزاي مهم اين تحول نظامي در اوايل دوران مدرن اروپاي غربي، توسعه و گسترش استفاده از سلاح‌هاي باروتي در نبردهاي دريايي و زميني بود. محققان درباره تأثيرگذاري نظامي اروپاي غربي بر جهان خارج اروپا اتفاق‌نظر ندارند. هدف تحقيق حاضر بررسي مسئله پيچيده ساختار نظامي امپراتوري‌هاي بزرگ آسيايي است و در اين راستا تلاش دارد تا نسبت به مطالعه تطبيقي ​​نيروهاي نظامي امپراتوري‌هاي ديوان‌سالار كشاورزي‌محور بزرگ آسيا (عثماني، صفوي، مينگ و تيموريان هند) بپردازد كه همگي آنها قدرت‌هاي بزرگي در زمينه توانايي‌هاي سياسي، نظامي و انتظامي و اقتصادي قبل از آغاز فرايند صنعتي شدن در حدود سال 1800 م بودند. اين مطالعه بر اين مسئله تأكيد دارد كه چگونه سياستمداران آسيايي قادر به ادغام سلاح‌هاي آتشين در ساختارهاي نظامي و انتظامي خود شدند.