اسطوره خون (بررسي برخي كاركردهاي وابسته به خون و نمود آن در شاهنامه)

زندگي آدمي با اسطوره و آيين عجين شده است؛ اشتراك در مفاهيمي چون رنج، شادي، جنگ، صلح، عشق و ساير عواطف، روزنه‌اي به سوي يك حس مشترك مي‌گشايد كه دليلي براي روي آوردن انسان‌هاي تنها، به جمع مي‌شود و به اسطوره و آيين آن‌ها معنا مي‌بخشد. خون، بخشي از وجود زيستي آدمي و حيات سيال اوست كه از پيكر فرد فراتر رفته، به ميان افراد رسيده، بخشي از حس مشترك آدميان را تشكيل داده و به نوبه خود منشأ بسياري از اسطوره‌ها و آيين‌هاي كهن در زندگي فردي و اجتماعي بشر شده است. اسطوره خون در ميان ملت‌هاي مختلف به صورت‌هاي گوناگون نمود يافته ‌است. در ميان اقوام ايراني، اسطوره‌هاي مربوط به آن متنوع است كه بخشي از آن‌ها در پيكر حماسه ملي ايران بروز و ظهور پيدا كرده‌ است. ريختن خون و نوشيدن آن از جمله موارد تلفيق آيين و اسطوره است كه در شاهنامه ديده مي‌شود. اين پژوهش با رويكرد تحليلي ـ تطبيقي همراه با شواهدي از فرهنگ‌هاي مختلف به بررسي اسطوره خون و كاركردهاي آييني آن، با توجه به داستان‌هاي شاهنامه پرداخته است. نتيجه تحقيق نشان مي‌دهد كه اين اسطوره عمدتاً به صورت‌هاي بلاگرداني، دفع شرّ، كين‌خواهي، سوگواري، حيات و نيروي دوباره، كاركردي آييني يافته است.