رفتارشناسي سالك در مصيبت‌نامه عطار بر اساس آزمايش رنگ ماكس لوشر

از آنجا كه شعر آيينه تمام‌نماي روحيات شاعر است تحقيق در رنگ‌هاي به كار رفته در آن نيز مي‌تواند به‌ عنوان ابزاري مهم در شناسايي واكنش‌ها و رفتارهاي وي قلمداد گردد. تجربه شهودي شاعران عارف كه بر زباني نمادين استوار است با استفاده از عنصر رنگ و واژه‌هاي تداعي‌گر آن بهتر بيان مي‌شود. جستار پيش‌رو با هدف روان‌شناسي رنگ در  مصيبت‌نامه عطار و با تكيه بر روش توصيفي ـ تحليلي، در تلاش است به بازخواني جديدي از اين اثر با استناد به الگوي روان‌شناسي ماكس لوشر، بپردازد. نتايج نشان از آن دارد كه گروه‌بندي رنگ‌هاي مصيبت‌نامه به ‌ترتيب اولويت از چپ به راست عبارت‌اند از: (60=5=1×2×4+3+7) لوشر معتقد است كه چنين اولويت‌بندي از طرف سالك دلالت بر آن دارد كه وي از هبوط آدمي و جدايي از عالم معنا رنج مي‌برد، (+3+7) اما همچنان اميدوار است كه از طريق تلاش براي قرب الهي وضعيت بهتري به‌ دست آورد و بر بسياري از محدوديت‌هاي عالم خاكي فايق آيد. (×2×4) در اين مسير، هيچ محيطي برايش آرام‌بخش نيست. بنابراين، تفكراتش را از گوش نامحرمان پنهان مي‌نمايد و تنها براي افراد بسيار نزديك بيان مي‌كند. (=5=1) سالك در اين اثر با دوري از نابساماني‌ها، به ‌دنبال فرصتي براي بهبود كيفيات روحي خويش است تا از اين طريق ارزش و اعتبار گذشته‌اش در عالم علوي را به دست آورد. (-6-0)