مطلوبيت سرمايه گذار در استراتژي هاي متوازن سازي مجدد پرتفوي

در محيط كسب‌وكار امروزي كه معاملات آن به‌صورت الگوريتمي و با تناوب بالا انجام مي‌شود، تصميمات متوازن‌سازيِ مجدد پرتفوي از اهميت بسزايي برخوردار بوده و بايد به‌سرعت اتخاذ شوند. در روش بهينه لگاريتمي كه از آن با عنوان استراتژي فعالانه نيز ياد مي‌شود، متوازن‌سازي به‌صورت پيوسته زمان انجام شده و اين استراتژي زماني بهينه خواهد بود كه افق سرمايه‌گذاري پرتفوي نامحدود باشد. اما اين موضوع عملاً غيرممكن بوده و پرتفوهاي سرمايه گذاري معمولاً داراي افق سرمايه گذاري محدود مي‌باشند. از طرفي به دليل پرهزينه و توجيه‌ناپذير بودن انجام متوازن‌سازي‌هاي پي‌درپي براي سرمايه‌گذار، در اين مقاله سعي بر معرفي روش ديگري از متوازن سازي با تناوب كمتر به‌گونه‌ايست كه بتوان به همان مطلوبيت به دست آمده در روش بهينه لگاريتمي و يا مقداري بيش از آن رسيد. در اين مقاله، پس از معرفي استراتژي هاي مختلف متوازن‌سازي آن‌ها را بر روي يك پرتفوي دلخواه پياده سازي و نتايج را تحليل خواهيم كرد. اين نتايج نشان مي دهند كه به كارگيري استراتژي تركيبي براي متوازن سازي، مطلوبيت بيشتري را در مقايسه با ساير استراتژي‌ها براي سرمايه‌گذار به همراه دارد.