آفرينش معاني پيدايشي در شعر سپيد برپايۀ نظريۀ هم‌آميزي مفهومي

در اين مقاله، كوشش مي‌شود به چگونگي توليد و درك معاني پيدايشي از سوي نويسنده و خواننده در شعر سپيد از منظر بوطيقاي شناختي نگريسته شود. نظريه‌اي كه چارچوب لازم را براي اين كار فراهم مي‌آورد، «هم‌آميزي مفهومي» است كه ژيل فوكونيه و مارك ترنر (1998 و 2002) پيش نهاده‌اند. برخلاف رويكردهاي فرماليستي كه صورت اثر را در كانون توجه قرار مي‌دهند، در نظريه‌هاي شناختي، معنا و فرايندهاي مفهوميِ در پسِ پشتِ صورت آثار در مركز توجه قرار مي‌گيرند؛ فرايندهايي همچون انطباق، نگاشت و فرافكني. كاربست نظريۀ هم‌آميزي مفهومي در بررسي تحليلي و توصيفي شعري از گروس عبدالملكيان نشان مي‌دهد نظريۀ مزبور به‌خوبي از عهدۀ توصيف و تبيين شناختيِ چگونگي آفرينش و خوانش آثار شعري برمي‌آيد؛ بدين ‌ترتيب كه برپايۀ نظريۀ نام‌برده مي‌توان هر شعر را آميزه يا مجموعه‌اي از آميزه‌هاي مفهومي به‌شمار آورد كه نويسنده آن ساخت و پرداخت كرده است و خواننده نيز جهت درك و تفسير معناي پيدايشي حاصل از اين آميزه يا آميزه‌ها ‌بايد به بازسازي شبكه ادغامي نهفته در پسِ پشتِ آن‌ها بپردازد.