تحليل جايگاه روايي اسب در تمدن هاي چين، ژاپن و ايران از ديدگاه نشانه معناشناسي گفتماني

اسب به دليل خصوصيات و ويژگي هاي منحصر به فرد خود ازجمله فراست و هوشمندي، تند و تيزي و نجابت و وفاداري در بين حيوانات موضوع روايت هاي اسطوره اي ملت هاي مختلف بوده است. پژوهش حاضر با استفاده از ديدگاه نشانه معناشناسي گفتماني به بررسي و تحليل جايگاه و نقش اسب در روايات تمدن هاي چين، ژاپن و ايران پرداخته است تا نشان دهد چه ساختارها و يا فرايندهاي مبتني بر كاركرد روايي اسب در اين تمدن ها صورت گرفته و اسب چگونه در شكل گيري و تحول اين روايت ها، ايفاي نقش كرده است. تحليل روايي متون داستاني مربوط به اسب از نظر سطوح عيني و انتزاعي، حاكي از وجود نوعي نوسان معنايي است كه آن را در نظام هاي روايي، از يك موجود حيواني و زميني به موجودي استعلايافته ارتقا داده است و نشان مي دهد كه چگونه روايت پردازي با تكيه بر اسب به عنوان موجود اسطوره اي و ايفاي نقشِ گفته پردازي تحت تاثير اين نوسان معنايي قرار دارد. هدف اصلي اين پژوهش بررسي و تحليل نظام گفته پردازي مبتني بر كاركرد روايي اسب در تمدن هاي چين، ژاپن و ايران جهت پاسخ به اين پرسش است كه جايگاه اسب در ارتقاي توانش هاي مادي و معنوي، چگونه و بر اساس چه معيارهايي قابل تبيين است. يافته هاي متني اين پژوهش حكايت از وجود دو ديدگاه اقتصادي و اخلاقي در متون روايي مورد تحليل دارد.