بررسي روابط بيناجسمي در مجموعه‌نمايش‌هاي مُد از توم براون

جسم، همچون متن، تن، بدن و رسانه، يكي از مادّه‌ها و حايل‌هاي گفتماني مهم در هنر اجراست. جسم همواره با مفاهيم بدن و تن خلط شده، درصورتي كه كاركرد هريك در اجرا و روايت متمايز از ديگري است. جسمْ آن ابژۀ داراي هويت در صحنه است كه از اعماق فرهنگ‌ها، تاريخ، روايت‌ها، بافت‌ها و خاطرۀ فردي/ جمعي دست به معناسازي مي‌زند. اجراهاي نمايش مُد، اغلب با رويكردهاي ساده‌اي در اجرا و روايت همراه بوده‌ است؛ اما توم براون، طراح ارشد امريكاييِ نشانِ شانل، مرز مادّه‌هاي گفتماني و نحوۀ ارتباط آن‌ها در اجرا و روايت را برهم مي‌زند. در اجراهاي او، اجسام وضعيت‌هاي گفتماني مختلفي را، چه روي صحنه و چه در وجه روايي، به‌وجود مي‌آورند كه هدف ما بررسي آن‌ها در سطوح تجلي صحنه‌اي است. در اجراهاي او، جسم چگونه از فضا و مكان اجراي مُد، تصوير متفاوتي ارائه مي‌كند؟ به‌نظر مي‌رسد جسم، به‌مثابۀ حايلي گفتماني، با دو ويژگي بي‌واسطه گري و قلمروزدايي از قاعدۀ روايت، مي تواند ارتباط فيزيكي خود در موقعيت يا مكان را قطع كند. اجسام در چه وضعيت گفتماني بيناجسمي‌اي در اجراي نمايش مُد، لباس‌هاي حاضرآماده را دچار دگرديسي مي‌كنند؟ به‌نظر مي‌رسد اجسام با تشكيل جسمِ مركب در وضعيت گفتماني چندجسمي مي‌توانند لباس‌هاي حاضرآماده يا برش‌خورده را كه روايتي از سري‌دوزي هستند، وارد نوعي پوستۀ جديد كنند.