تحول پارادايمي نفوذ و ملاحظات امنيتي

پاراداريم‌ها يا الگوواره‌هاي هر عصري به‌دليل تحولات محيطي، پيشرفت دانش بشري و فناوري‌ها، كارآمدي خود را در توضيح پديده‌ها و رفتارها از دست داده و ناگزير به جابه‌جايي با پاراداريم‌هاي جديد هستند. پارادايم نفوذ نيز مشمول همين قاعده بوده و در سير تاريخي خود دچار تطور ‌شده است. از اين‌رو، هدف اصلي اين پژوهش شناخت ماهيت نفوذ در قرن بيست و يكم و ملاحظات امنيتي متناسب با هويت فرانوين است. روش دستيابي به اين هدف توصيفي-تحليلي است و جمع‌آوري داده‌ها نيز براساس اسناد و مدارك علمي صورت مي‌گيرد. نتيجه اجمالي اين پژوهش اين است كه پارادايم نفوذ سنتي و نوين كه محصول قرون گذشته است، توانايي توضيح شرايط جديد قرن بيست و يكم و به‌ويژه معارضه دشمن عليه جمهوري اسلامي ايران را ندارد. در عصر كنوني نفوذ از حيث گفتماني، بازيگران، هدفگذاري‌ها، آماج، عرصه‌ها و حوزه‌ها، روش‌ها، تكنيك‌ها و ابزارها متحول شده و نسبت به پارادايم نفوذ سنتي و نفوذ مدرن، بسيار متنوع، پيچيده و مركب شده است به‌نحوي كه بايد از آن به الگوواره نفوذ فرانوين ياد كرد. از آن‌جايي‌كه هويت نفوذ فرانوين منبعث از قدرت نرم، مولد، مجازي، هوشمند و بهره‌مند از يافته‌هاي دانش علوم رفتاري (به‌ويژه نظريه‌هاي روان‌شناسي و علوم ارتباطات) و علوم دقيقه به مثابه قواعد رزم است، به‌طور طبيعي ملاحظات امنيتي جديدي را براي مواجهه با آن ضرورت بخشيده است.