بازنمايي غرب در گفتمان سياسي امام خميني و تداوم اثربخشي آن در سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران

از زمان پيروزي انقلاب، گفتمان مسلط غربي تلاش خود در ارائه تصويري دشمنانه از اسلام و در رأس آن جمهوري اسلامي را آغاز كرد. امام خميني كه زعامت فكري و عملي انقلاب را در دست داشت براي خنثي كردن اين اقدام، عكس‌العمل متقابل و بي‌اعتبار كردن سياست هراس‌افكني غرب عليه اسلام شيعي و ايران را در دستوركار قرار داد و با استفاده از شيوه تصويرسازي يا بازتوليد و بازنمايي غرب در قالب ديگري به مثابه دشمن و بيگانه، سياست خارجي ايران را شكل داد. اين نوشتار با كاربست رويكرد مطالعات پسااستعماري به عنوان چارچوب نظري و شيوه تحليل گفتمان لاكلا و موفه، سعي در شناسايي ابعاد گوناگون اين بازنمايي دارد و به دنبال پاسخ‌گويي به اين پرسش است كه غرب در گفتمان سياسي امام خميني چگونه بازنمايي شده؟ و چه تاثيري بر شكل گيري سياست خارجي ايران داشته است؟ امام خميني به ترسيم يك مرز هويتي ميان «ما»ي ايراني و «ديگري» غربي پرداخت و به ترسيم تصويري از غرب اقدام كرد كه واجد دال‌هايي چون امپرياليست، استثمارگر، شيطان، ظالم، مستكبر و طاغوت بود. تصويري كه تاكنون تبديل به نگرش غالب در سياست خارجي ما شده و نحوه برخورد كنش‌گران سياسي را با جهان بيرون شكل داده است.