مكان‌يابي احداث سازه‌هاي پخش سيلاب براي تغذيۀ منابع آب‌هاي زيرزميني با استفاده از روش ارزيابي چندمعياره (مطالعۀ موردي:حوضۀ شهرك صنعتي اشتهارد)

لوگيري از تخريب و نابودي منابع طبيعي و زيست‌بوم در صورتي امكان‌پذير خواهد بود كه برنامه‌ريزي اصولي و صحيحي در بهره‌برداري و نگهداري آن تدوين شود. به اين منظور، ذخيره و بهره‌برداري از رواناب‌ها توسط عمليات پخش سيلاب در مواقع نزول باران‌هاي شديد در سطح وسيع مي‌تواند به افزايش ذخاير آب زيرزميني و تأمين آب مورد نياز براي بخش‌هاي كشاورزي، شرب و صنعت كمك كند. همچنين، با مهار سيل به عنوان راه‌كار مديريتي سيل و منابع آب، به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك، بسياري از پيامدهاي منفي زيست‌محيطي را مي‌توان كاهش داد. مهم‌ترين و نخستين گام در انجام طرح پخش سيلاب، مكان‌يابي مناطق مستعد براي پخش سيلاب و نفوذ آب به داخل سفره‌هاي زيرزميني است. تحقيق حاضر با كاربرد يكي از روش‌هاي ارزيابي چندمعياره (MCDM) به نام تركيب خطي وزن‌دار (WLC)، با به‌كارگيري فناوري GIS و مدل Fuzzy به تعيين مناطق مناسب پخش سيلاب به عنوان هدف اصلي در حوضۀ آبخيز اشتهارد پرداخته است. با بررسي‌هاي صورت‌گرفته سه معيار در سطح اول تصميم‌گيري انتخاب شدند كه عبارت‌اند از: منابع آبي و هيدرولوژي، منابع جغرافيايي و منابع اقتصادي و اجتماعي. با توجه به اين سه معيار اصلي، 14 لايۀ اطلاعاتي شامل نفوذپذيري، آبدهي، سطح آب زيرزميني، كيفيت آب، شيب، طبقات ارتفاعي، زمين‌شناسي، تراكم زهكشي، فاصله از نقاط روستايي، فاصله از نقاط شهري، فاصله از اماكن فرهنگي و مذهبي و فاصله از زيرساخت‌ها با توجه به اطلاعات قابل دسترس جمع‌آوري شدند. در نهايت، با تلفيق لايه‌هاي اطلاعاتي با روش WLC ‌مناطق مناسب براي پخش سيلاب با درجات متفاوت توان مطلوبيت تعيين شد. نتايج بيان‌كنندۀ آن است كه 40 /10 درصد مناطق داراي توان زياد و 06/ 8 درصد با توان مناسب هستند و در مجموع مي‌توان براي 46 /18 درصد از حوضه در اولويت اول برنامه‌ريزي كرد و در مرحلۀ دوم مناطق با توان متوسط برابر با 04 /20 درصد از حوضه قابل برنامه‌ريزي است.