اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تاب‌آوري و رضايت زناشويي همسران جانبازان مرد

Efficacy of Acceptance and Commitment Therapy on Resiliency and Marital Satisfaction Wife’s Veterans

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر بخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تاب آوري و رضايت زناشويي همسران جانبازان مرد شهرستان نجف آباد در سال 1394 بود. اين پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. به منظور اجراي پژوهش 93 نفر از همسران جانبازان مرد بالاي 25 درصد و به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و ب هطور كاملاً تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش گمارش شدند. بر روي هر دو گروه، پرسشنامه تاب آوري كونور و ديويدسون (1979) و رضايت زناشويي اسلامي (1388) اجرا گرديد. گروه آزمايشي طي 10 جلسه، به مدت 90 دقيقه مورد مداخله قرار گرفتند و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات در گروه آزمايش، پس آزمون در دو گروه اجرا شد. نتايج تحليل مانكوا نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد قابليت افزايش تابآوري ( 0/05 >p ) و رضايت زناشويي ( 0/05 >P ) همسران جانبازان مرد را داشت. همچنين نتايج بيانگر تفاوت معنادار دو گروه در ابعاد ارتباط كلامي، حل تعارض، مديريت مالي و اوقات فراغت بود، و در ساير زيرمقياس ها تفاوت معناداري مشاهده نشد. با توجه به نتايج مي توان استنباط نمود كه از درمان مبتني بر پذيرش و تعهد ب همنظور افزايش تاب آوري و رضايت زناشويي همسران جانبازان مرد مي توان استفاده نمود.